miércoles, 14 de abril de 2010

A TUA BONDADE, ME ENTREGO DE CORPO E ALMA, BOM VER SORRIR A ALMA E LEMBRAR E REVIVER, TANTAS COISAS... BOM VER VOCE

martes, 16 de marzo de 2010

Si podes contestame

HAY TRES CLASES DE PERSONAS. LAS QUE HACEN QUE LAS COSAS PASEN, LAS QUE MIRAN LAS COSAS QUE PASAN Y LAS QUE SE PREGUNTAN: QUE PASO? DE QUE CLASE SOS VOS?

y pensar

y pensar que tu locura oscura me hacia feliz... ahora sé, si, me gusta la locura, pero la locura sana, la que hace bien. Y estoy agradecida, sin vos hoy no sabria ver la diferencia. Gracias. De verdad te deseo larga vida.

martes, 2 de febrero de 2010

DE VUELTA A CASA

A VECES LO QUE NOS PASA ES TAN ABRUMADOR QUE SI NO ESCAPAMOS DE ESA REALIDAD CON ALGO, SI NO HUIMOS RAPIDO DE NOSOTROS MISMOS, DE NUESTRA CASA, NOS DESTRUIRIA. Y ASI, ESCAPANDONOS DE A RATOS, ACTUANDO DE FORMA LIBRE EN ESE PEQUEÑO TIEMPO DE HUIDA, EN ESE LOCO VIAJE AL SIN SENTIDO, HACIENDO LO QUE SE PUEDE, PERO HACIENDO, VAMOS DIGIRIENDO LO QUE NOS PASA POCO A POCO, HASTA QUE UN DIA NOS DESPERTAMOS Y NOS VEMOS MAS FUERTES, MAS SABIOS, MAS HUMANOS. DE REPENTE TODO LO QUE NOS ABRUMABA DESAPARECIO Y EL LARGO Y TRISTE CAMINO, QUE TANTO NOS LASTIMO, NOS TRAJO DE VUELTA A CASA, PERO ESTA VEZ, ESTA MAS LIMPIA, MAS ARREGLADA Y MAS SEGURA. A VECES, SOLO A VECES, ES BUENO HUIR UN POCO DE NOSOTROS MISMOS.

DE VOLTA A CASA

As vezes o que nos acontece é tao abrumador que, se nao escapamos dessa realidade com algo, se nao fugimos rapido de nós mesmos, de nossa casa, nos destruiria. E assim, escapando, atuando de forma livre nesse pequeno tempo de fuga, nessa louca viajem ao sem sentido, fazendo o que se pode, mas fazendo, vamos digerindo o que nos acontece pouco a pouco, até que um dia despertamos e nos vemos mais fortes, mais sabios e mais humanos. De repente tudo o que nos abrumava desapareceu e o caminho triste e longo, que tanto nos machucou, nos trouxe de volta a casa, mas deste vez está mais limpa, mais arrumada, e mais segura. As vezes, só as vezes, é bom fugir un pouco de nós mesmos.

domingo, 17 de enero de 2010

MENINA DE OLHOS DENSOS

Tristes olhos densos, de uma loucura febril. Gira y gira a menina nua. Gira y gira seu corpo marfin. Gira su energia de um negro abismal, tornado de lembranças e dores. É suave quando se encontra em paz. Mas quase ja nao sabe estar en paz. Pouco a pouco se esquece dos outros olhos, dos outros corpos que estao ao seu alrededor, pouco a pouco se esquece que o mundo nem sempre perdoa. Vai a menina de olhos densos, perdida, girando por ahi. Ninguem mais toca seu corpo sem se machucar. Mas ela nao sabe disso. Ela fecha seus olhos e gira e gira en sua loucura febril, nua de realidad.